Child Soldiers VZW > Nieuws > Volledig artikel

Editoriaal Els De Temmerman juli 2017

20/07/2017 12:26

Beste sympathisanten,

Het is een tijd geleden dat we nog iets van ons lieten horen. Dit betekent echter niet dat we hebben stil gezeten. Integendeel. Het voorbije schooljaar (2016) hebben we ruim 50.000 euro uitgegeven aan schoolgelden en schoolpaketten voor 148 leerlingen (tegen een koers van 3.800 Ush).

Het geld ging in totaal naar 21 scholen in Gulu, Lira, Soroti en Kampala waarmee we een samenwerkingsovereenkomst hebben afgesloten.

De meeste kinderen die momenteel nog in het sponsoringprogramma zitten, zijn zogeheten kinderen geboren in gevangenschap, wiens moeders ontvoerd en verkracht zijn.

Veel van hen hebben het intussen tot middelbaar onderwijs gebracht – 58 van hen zitten in onze eigen school, Rachele Secondary School, in Lira. Anderen kozen voor een beroepsopleiding, zoals automechanica, metsen of landbouw.
Bovendien volgden 18 ex-kindsoldaten, gesponsord door onze vzw, de afgelopen twee jaar een vorm van hoger onderwijs. Tien van hen volgden een lerarenopleiding, twee een universiteitsopleiding, twee een commerciële opleiding, twee studeerden voor verpleegster, één voor laborant en één voor kleuteronderwijzeres.

In december studeerden opnieuw zo’n 50 van onze leerlingen af. De raad van bestuur besliste daarom om 64 bijkomende kinderen op te nemen in het sponsoringprogramma.

De nieuwkomers werden geselecteerd door Janet Arach en Angela Atim, twee voormalig ontvoerde meisjes die door onze vzw werden gesponsord aan de universiteit en nu hun eigen vzw hebben opgericht, Watye Ki Gen (Wij hebben hoop). Deze vzw bekommert zich om kinderen geboren in gevangenschap. In de Acholi regio alleen hebben ze 1.175 dergelijke kinderen geidentificeerd.

De meeste van hen volgen geen onderwijs omdat hun moeders het schoolgeld niet kunnen betalen. Vandaar de vraag aan onze vzw om een deel van deze kinderen op te nemen in het sponsoringprogramma.

Zoals in het verleden werd van alle nieuwkomers een fiche gemaakt, bestaande uit een aanvraagformulier met basisgegevens van het kind, een foto en een vragenlijst over hun ervaringen in het rebellenleger.

Om er zeker van te zijn dat het gaat om kinderen in gevangenschap werd aan de moeders gevraagd een brief van het opvangcentrum of hun amnestie-certificaat voor te leggen.

De nieuwe leerlingen zijn ondergebracht in drie lagere scholen in Gulu alsook in Rachele middelbare school in Lira. Janet en Angela bezoeken hen regelmatig en bieden traumabegeleiding waar nodig om te voorkomen dat ze afvallen of moeten dubbelen, zoals in het verleden vaak het geval was bij kinderen geboren in gevangenschap.

Het aantal kinderen in het sponsoringprogramma is daarom dit jaar gestegen naar 161. Dusver hebben we dit jaar 36.000 euro uitgegeven aan schoolgelden en schoolpaketten. Voor Rachele school werd enkel betaald voor het eerste trimester. Het tweede en derde trimester meegerekend zullen de totale uitgaven voor schoolgeld en schoolbenodigdheden zo’n 52.000 euro bedragen (tegen een koers van 3.800Ush).

Cumulatief hebben we sinds de start van het project het schoolgeld betaald van 3.388 kinderen en zullen we dit jaar zo’n 2.5 miljoen euro of bijna 3.3 miljoen US dollar hebben uitgegeven aan schoolgeld en schoolpaketten (zie overzicht).

Tot mijn grote spijt is James Odong, de voormalige kindsoldaat die zijn eigen broer moest doodbijten, voor de derde keer afgevallen van school.

Ondanks bijkomende traumabegeleiding verdween hij twee keer uit Rachele school. Vorig jaar schreven we hem in voor een cursus automechanica in een internaat-beroepsschool in Gulu. Het tweede trimester moest ik echter vaststellen dat hij enkel kwam opdagen voor het ontbijt en de lessen niet bijwoonde.

Gelukkig zijn er ontelbare succesverhalen. Het stemt mij blij dat meisjes als Janet en Angela, die dank zij de vzw konden verder studeren, die kans positief hebben aangewend om zich te bekommeren voor andere lotgenoten en de kinderen die ze meebrachten uit gevangenschap.

Ik ben ook verheugd dat we Okwera terug op het juiste pad hebben kunnen brengen. Okwera is de zoon van een door het Internationaal Strafhof gezochte (en inmiddels gesneuvelde) rebellenleider en een moeder die omkwam bij gevechten. Hij verbleef twee jaar in Rachele opvangcentrum voor we erin slaagden een oom en grootmoeder terug te vinden.

Beiden mishandelden de jongen en scholden hem uit voor rebel. Hij zakte keer op keer in de lagere school. Tijdens de schoolvakanties werd hij een straatjongen. Hij zwierf rond in Gulu in gescheurde en stinkende kleren. Hij had een vorm van schurft over zijn hele lichaam en zijn ogen stonden droef en doods.

Betty, de onderdirectrice van Gulu Public Primary School waar we zijn schoolgeld betalen, ontfermde zich over hem. Ze stemde in om hem in de schoolvakanties op te vangen. De vzw betaalt alle onkosten die dit met zich meebrengt.

Okwera is sindsdien een andere jongen geworden. Hij voelt zich eindelijk opgenomen in een normaal en liefdevol gezin. Zijn ogen schitteren en zijn punten op school zijn navenant verbeterd. Eind dit jaar zal hij afstuderen aan de lagere school en doorgaan naar het middelbaar onderwijs, iets wat niemand voorheen voor mogelijk achtte.

Maar ik ben vooral fier op Patrick Odong, de voormalig ontvoerde jongen die in 2001 zwaar gewond werd bij een bombardement en in het Gasthuisbergziekenhuis in Leuven een nieuwe kaak kreeg. Patrick volgde de afgelopen jaren een landbouwopleiding aan de universiteit. Momenteel legt hij zijn eindexamens af.

Zijn toekomst is verzekerd. Hij zal lesgeven aan de kinderboerderij, mijn nieuw project dat het probleem van ‘stunting’ (achterstand bij kinderen als gevolg van eenzijdige voeding) wil aanpakken door scholieren aan te leren hoe hun eigen, gezonde voeding te telen.

De vzw bestaat dit jaar 17 jaar. Sommigen van jullie hebben ons van bij het begin gesteund, toen het leek alsof we een zware trein op de rails zetten en moesten trekken en sleuren om die in gang te krijgen.

Dank zij jullie steun is de trein niet alleen vertrokken maar kon hij 17 jaar lang blijven doorrijden. Nooit moesten we passagiers uit de trein zetten omdat de benzine op was. Iedereen kon zijn of haar eindstation bereiken en kreeg de kans om daar een nieuw en beter leven uit te bouwen. Woorden schieten tekort om mijn dankbaarheid hiervoor uit te drukken.

Ga terug

Created by EFFict